‘Δεν έχεις τίποτα’ μια φράση που έχω πει τόσες φορές σε φίλες και φίλους.

Ποτέ όμως δεν φανταζόμουν ότι θα την άκουγα για μένα.

Ο Κώστας ήταν απόμακρος τις πλείστες φορές. Έμενε κλεισμένος στο σπίτι διότι ανησυχούσε ότι θα συμβεί κάτι. Ποτέ δεν μας είπε τι ήταν παρά μόνο ότι νιώθει μίαν ανησυχία, ένα τρέμουλο στο σώμα. Η Μαρία παραπονιόταν ότι δεν μπορούσε να αναπνεύσει μέσα στον κόσμο.  Και εγώ από δίπλα να τους λέω “δεν έχεις τίποτα”, έλα ντύσου και φύγαμε.

Στον πατέρα μου έλεγα ότι είναι αδύνατοι χαρακτήρες και λυγίζουν εύκολα. Ήταν τότε που άκουσα ένα όνομα σε αυτό που τους συνέβαινε “κρίσεις πανικού”, και εγώ το είπα “κρίσεις αδυναμίας”, μιας και δεν καταλάβαινα τι ακριβώς είναι. Όντος, νόμιζα ότι είναι η αδυναμία του χαρακτήρα κάποιων ατόμων.

Ποτέ δεν φανταζόμουν ότι είναι κάτι που θα συνέβαινε και σε μένα.

Πριν 2 χρόνια βρήκα δουλειά που φαινόταν αυτό που λέμε φανταστική δουλειά. Οι μέρες περνούσαν και στη ζωή συμβαίναν διάφορα, τόσο ευχάριστα, τόσο και δυσάρεστα. Αυτό που δεν κατάλαβα ήταν ότι μάζευα άγχος και ανησυχία.

Η πρώτη μου Κρίση Πανικού

Μια μέρα πήρα μια πρόσκληση για μια συνάντηση με ένα πελάτη. Κοιτάζοντας την πρόσκληση ένιωσα ένα παράξενο συναίσθημα, σαν κάτι να με πλάκωνε. Δεν είχα ιδέα τι ήταν και ένιωσα να με λούζει κρύος ιδρώτας και η καρδιά μου να κτυπά δυνατά. Το μόνο που σκέφτηκα “καρδιακό” αλλά δεν έκανα τίποτα διότι δεν ήθελα να καταλάβει κανένας τίποτα.

Όταν άκουσα το ‘δεν έχεις τίποτα’

Αυτό συνέχισε για κάποιες μέρες μέχρι να βρω το κουράγιο να επισκεφθώ ένα γιατρό για να ακούσω το ‘δεν έχεις τίποτα’, ήταν μια κρίση πανικού.  Το “τίποτα” εμένα με έκλεισε στο σπίτι διότι ήταν κάτι ανεξέλεγκτο, κάτι που θα με μείωνε στους γύρω μου. Ήταν κάτι που δεν μπορούσα να χειριστώ. Με έκανε να νοιώσω αδύναμος διότι θυμήθηκα το πιστεύω μου πως “οι αδύνατοι το παθαίνουν”.

Το μυαλό σκεφτόταν συνέχεια αυτό το περιστατικό και εγώ να νιώθω όλο και περισσότερο χειρότερα. Ήταν σαν να το προκαλούσα να ξαναγίνει, και γινόταν, λιγότερο μεν αλλά ερχόταν ξανά και ξανά. Εγώ να αρνούμαι την κάθε πρόσκληση και να κλείνομαι όλο και περισσότερο στον εαυτό μου.

Πώς να μιλήσω; αφού η απάντηση θα είναι ‘δεν έχεις τίποτα’

Κι ‘αν το πω σε κάποιον, κανείς δεν θα καταλάβει. Θα με θεωρήσουν αδύνατο. Θα ακούσω αυτό που περιμένω “Δεν έχεις τίποτα”, ξέχασε το. Πως γίνεται να το ξεχάσω; Έρχεται ακάλεστο, έρχεται κάθε φορά και πιο δυνατό.

Το τέλος για τις Κρίσεις πανικού

Μια μέρα στη δουλειά, ακούω ένα συνάδελφο να λέει, “τώρα που ξεπέρασα τις κρίσεις πανικού είμαι άλλος άνθρωπος. Πιο ήρεμος και πιο σίγουρος από ποτέ”.  Κεραυνός στο κεφάλι, “το είχε και αυτός;” O διπλανός του, να επιβεβαιώνει, “ναι και εγώ το ίδιο μέχρι που έκανα υπνοθεραπεία”. Οπόταν κατάλαβα ότι δεν είμαι ο μόνος που το έχει και δεν είμαι αδύνατος όπως νόμιζα.

Πως γνώρισα την υπνοθεραπεία

Μαθαίνοντας για την υπνοθεραπεία, αποφάσισα να ζητήσω και εγώ βοήθεια. Ήταν η πιο ευχάριστη εμπειρία της ζωής μου. Έφυγα δυνατός και έχοντας πλέον εμπιστοσύνη στον εαυτό μου. Ήρθε η γαλήνη στη ψυχή και ήμουν πιο ισορροπημένος  από ποτέ. Έφυγα χωρίς κρίσεις πανικού.

Οι κρίσεις πανικού ξεπερνιούνται!
Επικοινώνησε μαζί μας σήμερα για μια
εντελώς ΔΩΡΕΑΝ προσωπική συνάντηση