Πόσο βάσανο μπορεί να είναι η ζωή με κρίσεις πανικού;

Η ιστορία ζωής της φίλης πιο κάτω μας περιγράφει το πόσο ήταν για αυτή. “Βάσανο για μένα είναι ό,τι οι άλλοι αποκαλούν καθημερινή ζωή.”

14 Ιανουαρίου, μήνυμα από τη φίλη μου Μαρία, χωρίς λόγια, μια προωθημένη σελίδα με τίτλο στο άρθρο “Τόσα αν σε μια κρίση πανικού». Η φίλη μου ξέρει πόσα χρόνια παλεύω με τις κρίσεις και έκανε ότι θα έκανε κάθε φίλος αν έβλεπε κάτι που θα βοηθούσε την φίλη της. Δεν ήταν η πρώτη φορά που καθώς χρονοτριβούσα στα κοινωνικά μέσα το μάτι μου έπεφτε σε παρόμοιες «διαφημίσεις» αλλά τις προσπερνούσα κάνοντας τη σκέψη «σιγά να μεν με βοηθήσουν!!»’. Αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή πήρα 2 φορές φαρμακευτική αγωγή για περιόδους 2 χρόνων κάθε φορά και στη παρούσα φάση είμαι στην διπλάσια δόση και ακόμα δεν έχω απαλλαγεί από τον δαίμονα μου.

Αυτή τη φορά όμως, κάτι που μέχρι τώρα δεν μπορώ να εξηγήσω, ίσως ο καλός μου άγγελος με έσπρωξε, άνοιξα το άρθρο και ταυτίστηκα με κάθε του λέξη. Χωρίς να το καλοσκεφτώ έστειλα μήνυμα στην κα. Βάσω και απλά συνέχισα τη νύχτα μου, χωμένη στην γωνιά του καναπέ, να σκέφτομαι την βασανιστική επόμενη μέρα.

Ναι, κάθε μέρα ήταν βασανιστική, όχι γιατί περνούσα κάποιο μεγάλο δράμα στη ζωή μου αλλά γιατί έπρεπε να κάνω τα βασικά που κάνουν εκατομμύρια άνθρωποι σε όλο τον πλανήτη καθημερινά. Όπως το να οδηγήσω να πάω δουλεία, να βλέπω πελάτες, να πάρω την κόρη μου σχολείο, σχολνώντας να περάσω από τη μαμά και τέλος να περιμένω τον σύζυγο μου να έρθει στο πατρικό μου για να με ακολουθεί ενώ οδηγώ για να επιστρέψω σπίτι μου.

Ουσιαστικά βάσανο για μένα ήταν ότι οι άλλοι αποκαλούν καθημερινή ζωή.

Η πρώτη μου επικοινωνία

Την επόμενη μέρα επικοινώνησα με την κα. Βάσω και κλείσαμε το πρώτο μας ραντεβού. Η πρώτη εντύπωση για την Βάσω, ήταν ότι χρειαζόμουν. Ένας θετικός και ήρεμος άνθρωπος που με γέμισε ελπίδα ότι τελικά μπορώ να απαλλαχτώ από τους δαίμονες μου.

Φτάνω, Μια γλυκιά γυναίκα, με ένα πράο τόνο φωνής με συνοδεύει στο γραφείο της. Και εκεί αρχίζει η δική μου απελευθέρωση. Μετά το πρώτο ραντεβού ακολούθησαν άλλα δυο.

Το βάσανο μου και η συνέχεια

Η Βάσω μου, πλέον, κατάφερε να με συμφιλιώσει με τον μέχρι τότε τεράστιο βάσανο μου και να με συστήσει στον καινούριο μου φίλο, τον τόσο μικρό πανικό. Κατάφερε να μην φοβάμαι την επίσκεψη του 11 χρόνου τέρατος αλλά ακόμα και στην πιθανή ανησυχία να τον προσκαλώ και να τον προκαλώ να εμφανιστεί για να τον αντιμετωπίσω.

Κατάφερε να με πείσει ότι είμαι πιο δυνατή από αυτό το μικρό μου φίλο και κατάφερε να με μάθει να χαλαρώνω, να διαλογίζομαι και πολλά άλλα που μπορώ να γράφω για ώρες. Πλέον δεν είμαι φυλακισμένη στο ίδιο μου το μυαλό και μπορώ να ζήσω χωρίς την απειλή μιας κρίσης πανικού.

Το βάσανο μου τελειώνει

Μπορώ να οδηγήσω να πάω παντού, μπορώ να ασχοληθώ με τα hobbies μου που μέχρι χθες με τρομοκρατούσαν, μπορώ να πάω βόλτα με την οικογένεια μου. Ειδικά τον σύζυγο μου που τόσο είχα βασανίσει όλα αυτά τα χρόνια, αφού δεν ζούσε με την δυναμική γεμάτη ζωντάνια γυναίκα που αγάπησε αλλά με ένα τρομοκρατημένο άνθρωπο που δεν έφευγε ποτέ από τη ζώνη ασφάλειας του με ότι συνεπακόλουθα έχει αυτό. Η κόρη μου μπορεί να βλέπει τη μάνα της χαρούμενη  πλέον, να χορεύει και να τραγουδά χωρίς λόγο.

Ακόμα και κατά την περίοδο της καραντίνας που λόγω της κόρης μου έμεινα σπίτι κλεισμένη 2 μήνες και που ακόμα και «φυσιολογικοί» άνθρωποι αντιμετώπισαν προβλήματα. Με τις τεχνικές και όλα όσα έμαθα από και με τη Βάσω δεν είχα κανένα πισωγύρισμα. Βάσω μου, σε ευχαριστώ που με απάλλαξες από αυτό το χρόνιο μαρτύριο, σε ευχαριστώ που μετά από 11 χρόνια είμαι επιτέλους ελεύθερη.

Νιώθω πως απέκτησα μια μόνιμη σύμμαχο που όποτε και να την χρειαστώ θα είναι κοντά μου. Όσα ευχαριστώ και να πω θα είναι λίγα. Μόνο όσοι πέρασαν ή περνούν κρίσεις πανικού μπορούν να καταλάβουν την ευγνωμοσύνη που νιώθω προς το άτομο που με απελευθέρωσε από τη φυλακή μου.

Σε αγαπώ…